کارل ون بري

برگردان :  رباب محب                                        

1

دعا

و زئوس ...  ، اگر مرگيت هنوز باقيست

به مرگي مرا بخوان که به هيچ زباني

ترجمان نشود

من نمي خواهم با مرگ از رازي بگويم که

او ندارد

مرا به آنسوي نور ببر

بگذار مرگ از درون تيرگي فريادم کند

و رعشه بر اندامم آورد

در شعله ي ِ  زبان ِ  

غريبش

2

 تحسين

ساعت ها،

دقيقه ها و ُ ثانيه ها

هنوز هستم و ُ نفس طلوع را مي توانم

بوئيد

مثل امواج روي ِ پاهايم که تنها نفس ِ ممکنست

از سالها ي ِ پير و دور

بي شک ارجت خواهم نهاد ،

فراموشي –

انتظار ي که

آب را از من دريغ نمي کني. 

3

پيري

براي پير شدن

بايد سرباز چيني پيري بود

سوي غرب ، اينجا در سرزمين غروب و ُ کنايه

پيرها يا مضحکند يا بر سر ِ راه ايستاده اند ،

با سکون ِ دلمشغولي هاي ساکتشان

پنج حالت ِ درد آور

چهار دليل ملال آور

آه بودائي

ساده ترا ز مرگ ِ سنگين -

اینجا واژه اي براي چيدن هست

کافيست کناري بايستي و ُ بگذاري زندگي آهسته

از لاي پنبه لباس مليجک  سربيرون بر آورد

و خوشا شاعر چيني که هنگام رفتن گفت :

قبل از رفتنم رودِ پائيز را اتنظار مي کشم

چه ،  سايه ام هنوز بر ساحلي مي افتد که

روزي از آن ِ من بوده ست.

4

رؤيا ي خفته

در من نيز

رؤيا ي انساني مي ميرد

چشمهايم را مي بندم

مرگ همين نزديکي ست –

  مي توانم زبانش را

- مثل زبان گربه و پلنگ

لمس کنم

بي آنکه گيلاس را به لبم ببرم

شراب فرو مي کشد

حلقه هاي ِ آبي دود سيگار

تا سقف بالا مي گيرند

از لاي ِ لب هاي صامتم

اينگونه است اين لحظه

و قلب ِ ساکتم

انعکاس تصويري ست در آب هايي که

منتظر رفتن توا ند.

5

غروب خونين

اکنون که

بيش از هميشه مي خواهمت

در سوسوي ِ غروب  خورشيد فرو مي روي

ومن نمي دانم شعر چگونه آغاز مي شود وُ

چگونه پايان

و چيني ِ پير هم اميدي نمي دهد :

" گرسنه و تشنه خواهم ماند

 وهرگز سير وُ سيراب نخواهم شد "

چه کسي راه نمودم درين شور بختي ؟

چه توانم کرد جز شکوه هاي بلند؟

تو را به ناله اي بلند متقاعد نکنم ،

چگونه تا دور ها دست هاي اين شهر شنيده شوم ؟

منکه مثل نيچه ي ديوانه هم نمي توانم

چند سرو خشک به آتش دهم

کجايند سروها – که با شعله شان

آسمان ِ قلبت را بليسند؟

ترجيحأ مي خواستم علامتي

- از روي سنگفرش پياده روها

تا تو بفرستم

وه ... ا گر خدايي بود که

قدمهايت را درين غروب سرخ راه مي نمود

دستهاي منند  که خون مي چکند

زانروي که تو را –

ديگر نوازش

 نخواهند کرد.

  از دفتر« در انتظار قطار» 

کارل ون بري در سال 1944 اولين دفتر شعرش را با عنوان « مشعل کاهي » به چاپ رساند و از آن تاريخ تا کنون هيجده دفتر شعر منتشر کرده است. « در انتظار قطار» آخرين اثر اوست که در سال  1990  توسط انتشارات بوني يش به چاپ رسيده است.

کارل ون بري  Karl Vennberg

بوني يش Bonniers

مشعل کاهي Halmfackla

 در انتظار قطار  I väntan på pendeltåget