تنزِ سیاه

رباب محب

بالهای گسترده ‌یِ سايبرتنيک ليبرال شده اند
برای بردن ِ استخوان هايم دستمال ترمه ای
بيارم و ُ بالا بگيرم از ديوار


M

مايلم: تنگی ِ جاست

خنده: مانيفست ِ گم ِ روی ِ لب‌ها

قدم – جای پای ِ بی‌قواره ‌یِ مينياتورهای ايرانی

اشک با آواز ِ قورباغه می‌آيد پای چشم ِ تمساح

هُدهُدم حالا بيا و ُ دروغ مگو!

M

سفيد صورت ِ بيگانه‌یِ غنچه های پيراهنم -

بی‌رنگ

خنده یِ رسوای ِ پسته‌ای بی مغز

مغزِعکس ِ دلقکی بی قا ب

تابيدن نمی‌گيرد خورشيد قاب‌های من

حالا درخت به غنچه بيايد

به نام ِ کدام برگ برگردم

توی ِسياهی شناسنامه‌ام –

با چند غلط املائی

M

نقا ب به چهره ندارم

بيرون ِگود پشت ِعينک آفتابی

سراغ ِ ترس ِ خورشيد را می‌گيرم

از برگهای ِ خيس ِ افتاده روی دامنم

M

چهره های فراموشی همين قطره است

که روی ِ دامنم افتاده از تو-

باقی

باقی ... نيش ِ زبان ِ لحظه هایِ با تو بودن بود

در آينه‌هایِ بی هم، روبروی ِهم

استکهلم

بيست و پنجم دوهزارو شش