شاعر،  روبروی ِ آينه ترين ديوار

طعم نیش:  ادویه :  « تنز»

رباب محب

زنا به کسر ِ « ز» روی زبان. نپوتيسم علم نمي خواهد. کمي رو مي خواهدو چند سير اخلاق اجتماعي ِ شاعر: که دستور داد تا دستور ِ بي پدر را جعل کنند. بعد مهميز طلائي ِ شعرش را به پای کج ِ منتقد بست و رفت روی تخت ترين تخت ِ تيمارستان، نشست خيره، دلواپس ِ سرخ ترين گل که حالا وارونه روی ميز سطرهای  ِ پاياني شاعری را مي نويسد، از درون پاره:

                       "  سياتيک ِ حرف با صدمن ماتيک پاک نمي شود. نمال!"

...

جان ستان به فتح ِ « جيم» روی خط. نپوتيسم: خط خطي ، خورده هاشور انگارپرواز ِ  پرنده ای از شاخه ای به شاخه ی ِ ديگر: زيک ... زاک ، جعل ها را خنثا مي کند. خنثاها را جعليات: چشم پوشيده از چشم هايش ، تا اسکلت ِ فربه اش از کجا تا کجا را زير پا بگذارد  با مخلوطي از مخلوط های احترام های تشريفاتي و بي حرمتي های دوستانه در پياله وُ در شعرش:

                   "  در پي ِ گفتن، نوشتن مُرد. آبگوشتي بپز. بهتر است!

 مرگ شعر را، مرگ ِ من ،  من – ويس!"

...

عق به ضم ِ « عين » در معنا. نپوتيسم خايه مال ترين ِ حمله مي شود هم به معنا، هم به فرم، هم به انديشه های ِ پشت ِ  معنا و فرم :

 مسافت رفته را نشسته رفته پشت ِ سر کودک ِ نشسته پشت ِ سرش روی تخت ترين تخت تيمارستان رفته نرفته نشسته مثل کودک نشسته که از هر کجا آغاز مي کند باز مي کند پُرترين دهان ، توی سينه اش  بر صورت ِ گُل  ، که حالا وارونه روی ميز تلنبار مي کند  خود وُ گلدان -  روی ِ دوغاب های روی ِ ديوار:  رويش نوشته کسي :

                   "  اسکلت ِ اين شعر دوروز پس از مرگش نقاشي شد: سياه.  خط مي زني ، بزن. به جان مادرت عق به ضم ِ « عين » مزن . مادرت را به کسر « ز» مي کني بکن، جان ِ ما اما... با ضم و ُ کسر و ُ

   فتح  ِ خود ، جان ِ ما  مستان "      

J

استکهلم ژانويه دوهزارو هشت