پرنده ی سنگخورده دو دلی ِ بالهايش را به نگاه ِ بی شيله ِ نسيم                           می بخشد.   افق لا قيد تر از هميشه است و آب روی به پوست  ِ ترک خورده ی آسمان                                          عبوس. هيچ طرح ِ تازه نيست ، آب آسمان افق دو بال ِ شکسته پرسه ی نسيم   ـ                        بر دامن ِ زنی                         ..................                       ..................   می خواهد چيزی بگويد                   ـ با شتا بِ قلم  ـ                                 نقاش َ عجول.   وقتی که زخمهايش را می ليسيدم ناياب ترين شراب ها خوشبختی بود و دهان ِ من پيدا ترين پياله ها.  بوی ِ عطر ِ مردی ست که خواب مرا می آشوبد پياله پياله  عسل چشم . صد تازيانه نگاه.  با دهان ِ باروتی می خندد ، نرم بر نرمای ِ لبم بی تاب.   میانه ی ِ رودی ایستاده ام بهترین راه ا ینست. در تو که می پیچم راه و مقصد یکی می شوند. دیوانه ترین قلب می تپد در زنبیلی از گلهای آفتابگردان تا گرانبها ترین پروانه به شراب ِ برهنگی                    آغشته  می شود – زیبا ترین پیله به مرور خود می آید                       - با گوشهایش در دست.      ما زخم ِ نگاهیم بر حاشیه ی آتش و آب باران اگر ببارد بر روح جریحه دار زمستا نیمان. از مسلخی به مسلخی عاشقانی سرگشته ی ِ تواند.   از خنجری به جنجری.   دریغ هست هاست در رقص غریبانه ی ِ ما. همیشه باد سایه ی ِ خنده های تو را                 می برد از هشتی دلم. شب که می شود تابوت گریه می برم                        در باد. اشعار بالا گزیده های از کتاب " زنجمورهای مخدوش" می باشد. این کتاب در  پائیز 1998 در کشور سوئد -  به همت آقای  قاسم نصرتی ناشر فصل نامه قلم  به  چاپ رسید.

بالا