|
ايدا بُريل
سُند
برگردان : رباب محب
" روز - بعد از روز ديگر نمي
آيد برای ايدا
ايدا به ديروز و به فردا هرگز
نگاه نمي کند ،
او نه ماهها را مي پذيرد نه
سالها را " ايدا
پوچي احساس ِ زنداني شدن در خود است. در بدن
خود. ارجاع شد ن به خود. وقتي که نه حرفي برای
گفتن باشد و نه فريادی يا مشتي برای زدن
–
□
دوباره چشمهايم را مي بندم ، بي ميل ، با
دليل. آخرين درزهای تابوتي را که تنم باشد ،
مي پوشانم و از خود مي پرسم آيا آنجا بيدار
خواهم شد.
□
واژه ی ِ فاجعه مي
تواند نقطه عطف يک درام باشد، يک پايان.
متن استاين فاجعه ای
کم دارد. به هر حال درام چيزی دارد که مارا
سرگرم مي کند، يک نقطه ، جهشي ناگهاني، نهادهابه
عمقي نمي رسند، ربروی آدمي درمرگ مطلق فرو مي
روند، قبل از افتادن پرده از هيچ کجا مي شود تير
ی خلاص کرد. اما استاين کنار اين فروروندگي مکث
کرده است.
□
متن هميشه مي گويد
بله.
نه ی ِ خواننده
آويخته است در هوا.
□
جوجه تيغي يک قهرمان
است.
او در پيراهنش
دو ميليون سال زيسته.
□
کلام در حفره هاش زير
خاک نشسته است.
گوش به زنگ
ساکت.
□
اگر مي توانستي
انتخاب کني کدام را مي گزيدی ، نابينا ، ناشنوا
يا لال؟
و مرگت را :
در آتش ، در يخ يا
در آب ؟
□
از ستوان فقرات ِ
صندلي
صدائي مي آيد.
□
برای فهم صورتش که
چگونه اخم کند ، تُرش کند
بايد به چنگ بگيرد
صورت مادرو ُ پدر - دستهاي کودک نابينا.
برای فهم دانائي بايد
که بازی کند با صورت پير دانا ، گوئي که او
مرده ای را مي شکافد –
حال اگر که مرگ
تنها سکوت و پوچي ِ يک جای خالي کنار پنجره
نباشد.
□
به لحاظ ِ آماری اسمم
از آن ِ ديگران است. از آن ِ آنها که با فخر
صدايم زدند.
□
نامم تله ای است.
«
سُند » دفتر شعری است از ايدا بُريل شاعر سوئدی.
اين دفتر در سال 2004 توسط نشر او ، ای ، آی
اديتور – در 96 صفحه به چاپ رسيده است.
ايدا بُريل متولد 1975 با دفتر شعر« سُند » پا
به عرصه ادبيات نسل جوان کشور سوئد گذاشت. زبان
تازه و نگاه هومانيستي شاعر به هستي و جهان
پيرامونش وجه مشخصه کتاب است. بخشي از شعر
های اين دفتر به شيوه ای کلاژ گونه به نمايش
گذاشته
شده اند و انگار شاعر تيتر هاي روزنامه ها را
کنار هم چيده است ، اما کتاب در کليتش پيامي
دارد که بسيار انساني است.
ايدا مرزهای زبان سوئدی را آسوده نمي گذارد.
آنها را مي شکند ، بدون اينکه خدشه ای در شکل و
فرم زباني ايجاد کند ودر نتيجه ذهن خواننده را
خسته.
ايدا هنگام طرح مسائل اجتماعي جبهه گيری نمي
کند بلکه مشاهدات خود را آنگونه که مي بيند به
شعر مي کشد. او از ترس ، پارانويا ، زيبائي ،
تلخي و بدکامي ، دانش ، بازو بسته بودن ِهمزمان
، عدم اعتماد به نفس و از اين قبيل سخن مي گويد
و خواننده خود را به تأمل وا مي دارد.
به
تازگي دومين دفتر شعر
ايدا بُريل با نام « راديو اسکونه » توسط نشر او
، ای ، آی اديتور به چاپ رسيده است. در اين
کتاب او گاهي از حقوق بازنسشتگان مي گويد و
معنای پير شدن، گاهي از راديوی اسکونه و گفتگو
های راديوئي. موتيف مونولوگ هاي طولاني کتاب
تنهائي و ُ مرگ است.
اسامي :
Ida Börjel
Sond
OEI Editör
Skåneradio
استکهلم /
جولای دوهزاو شش |